Cornelis Heystek
Een verslag van een proeverij waarbij het licht letterlijk en figuurlijk uitging.
Laat ik vooropstellen: ik hou van wijn. Ik hou ook van proeven. Maar wat ik niet per se nodig heb, is een ervaring waarbij ik me een blinde mol voel op zoek naar terroir in een zwart gat.
Ik werd uitgenodigd voor een “sensorische wijnervaring in het duister”. Uniek, zeiden ze. Zintuigen op scherp, zeiden ze. Wat ze er niet bij zeiden: het is basically speed-daten met wijn, maar dan zonder zicht, zonder context en zonder escape.
Bij binnenkomst kreeg ik een blinddoek en de instructie om “je ego los te laten en je over te geven aan de ervaring.” Klinkt als iets wat je hoort net voor een ayahuasca-trip in een yurt. Maar goed, het was dinsdagavond, ik had toch niks te verliezen.
Een stem uit het niets zei: “We beginnen met een witte wijn uit een onverwacht warm klimaat.”
Ik rook. Ik proefde. Ik voelde me verloren.
“Wat denken jullie?”
Iemand fluisterde: “Chardonnay.”
Ik riep impulsief: “Melk die te lang in de zon heeft gestaan.”
Er werd gegniffeld. De stem werd streng.
Vervolgens: rood. “Een aardse wijn met veel karakter.”
Ik proefde slootwater met een attitude.
“Ik voel spanning op de tong,” zei iemand.
Ik voelde vooral wanhoop. En mogelijk wat kurk.
Toen kwam er een glas dat smaakte naar gekookte kersen in een kelder. De stem: “Wat roept dit bij je op?”
Ik zei: “Spijt.”
Dat mocht blijkbaar niet. “Laat de wijn tot je spreken,” kreeg ik terug.
Die wijn sprak, ja. Hij schreeuwde: IK HAD NOOIT GEOPEND MOETEN WORDEN.
Na zes glazen en nul licht besloot ik dat het inderdaad veel weghad van blind daten:
- Je weet niet wat je krijgt.
- Iemand vertelt je voortdurend wat je zou moeten voelen.
- En op het einde ga je naar huis met hoofdpijn en het gevoel dat je weer te veel hebt betaald voor te weinig inhoud.
Toen het licht eindelijk aanging, zag ik om me heen: mensen met glazige ogen, veel te veel notitieboekjes en één man die zijn blinddoek nog niet af wilde doen “omdat hij in een flow zat”.
Ik? Ik zat in mijn jas. Onderweg naar huis.
Waar het licht wél aan stond, de wijn wél herkenbaar was, en ik geen existentiële vragen kreeg over de emotionele impact van tannines.