Cornelis Heystek
Voor als je de teleurstelling van je leven in een glas wil gieten.
Je kent het wel: je hebt een lange dag achter de rug, je zakt onderuit op de bank, je zet een jazzplaat op omdat dat zo volwassen klinkt, en dan… dan schenk je jezelf een glas alcoholvrije wijn in. Ja. Alcoholvrije wijn. Omdat je jezelf haat.
Laten we eerlijk zijn: alcoholvrije wijn is wat je krijgt als druivensap een burn-out krijgt en besluit dat het “meer zichzelf wil zijn”. Het is de culinaire equivalent van een toneelstuk zonder acteurs. Of een date met iemand die je al meteen zegt: “Ik ben eigenlijk meer op zoek naar vriendschap.”
De makers van dit fenomeen – laten we ze ‘de druivenfluisteraars’ noemen – willen ons doen geloven dat hun product een volwaardig alternatief is voor echte wijn. “Het smaakt bijna hetzelfde”, zeggen ze, met dezelfde blik als iemand die je probeert te overtuigen dat karamelrijstepap een dessert is. Bijna hetzelfde als wijn dus. Net zoals een opgeblazen luchtmatras bijna hetzelfde comfort biedt als een hotelbed.
De etiketten zijn vaak het leukst. Ze beloven “noten van eikenhout, een lange afdronk en subtiele mineraliteit”. In werkelijkheid proef je iets wat het midden houdt tussen lauwe aanmaaklimonade en de tranen van een druif die beseft dat ‘ie nooit zal rijpen tot iets echts.
De opmars van deze “wijnen” is natuurlijk een logisch gevolg van onze huidige tijdsgeest: alles moet gezonder, veiliger, en bovenal… smaakneutraler. We leven in een wereld waarin boter vervangen wordt door avocado’s, koffie door gerstextract en wijn door teleurstelling.
En het publiek? Massaal aan de vino nul procent. Je ziet ze op feestjes, fier met hun glas. Je vraagt wat ze drinken. “Oh, dit is een alcoholvrije cabernet sauvignon!” zeggen ze, alsof ze net een truffelvarken hebben uitgelaten op de top van de Mont Blanc. Je neemt een slok uit nieuwsgierigheid, en meteen beginnen je smaakpapillen een petitie tegen je in te dienen.
Ik hoor je denken: “Maar Cornelis, is er dan écht niets positiefs aan alcoholvrije wijn?” Nou… jawel. Je kunt er twee flessen van achteroverslaan en nog prima een IKEA-kast in elkaar zetten zonder je huwelijk op het spel te zetten. Ook handig als je wil doen alsof je meedoet aan het wijnritueel, zonder per ongeluk plezier te hebben.
Uiteindelijk is alcoholvrije wijn vooral ideaal voor mensen die het sociale deel van wijn drinken willen behouden, zonder het genot. Mensen die ook karaoke willen zingen zonder geluid. Of parachutespringen zonder springen.
Dus, voor wie echt op zoek is naar een drankje dat smaakt naar wat had kunnen zijn, maar uiteindelijk gewoon druivensap is dat zich voordoet als iets beters – et voilà! De galajurk hangt klaar. De inhoud? Die is even spannend als een powerpointpresentatie over archiefdozen.
Santé! Of, zoals ze in de wereld van de alcoholvrije wijn zeggen: “Meh.”