Cornelis Heystek
Lieve medegastronomen, er is een complot aan de gang. Een culinaire zwendel van epische proporties die al generaties lang ons lunchgeld aftroggelt. Waarom, vraag ik u, krijg je bij de lunch een zielig kwispelend reepje zalm, terwijl je ‘s avonds een hele vloot kreeft en een toren van truffelpuree op je bord hebt liggen? Dit is geen pech. Dit is een georganiseerde misdaad van de horeca-maffia, vermoedelijk geleid door een geheime raad van sterrenchefs die in het holst van de nacht samenzweren over hoe ze de lunch nog futieler kunnen maken.
Stel je voor: je stapt om 12:30 uur een chic restaurant binnen, hongerig als een wolf die net een detox heeft gedaan. Je bestelt het chefs-menu, hetzelfde dat ze ‘s avonds serveren. Maar wat krijg je? Een ‘verfijnde’ salade met een stukje zalm zo klein dat je het zou kunnen gebruiken als postzegel op een ansichtkaart uit Parijs. ‘Lichte lunch’, noemen ze dat dan. Licht? Zo licht dat je na afloop stiekem naar de snackbar sluipt voor een frikandel om je overlevingskansen te vergroten. Het is alsof je een concertkaartje koopt voor een symfonieorkest en er blijkt alleen een triangelspeler aanwezig te zijn.
De verklaring? Restaurants weten dat je overdag geen tijd hebt om boos te worden. Je moet terug naar je werk, een vergadering, of erger: een Zoom-call waar je nep-geïnteresseerd moet kijken terwijl je maag een protestmars begint. Ze weten dat je niet gaat klagen. “Oh, wat een heerlijke subtiele portie”, mompel je, terwijl je tranen van honger wegknippert. Ondertussen lacht de chef zich suf terwijl hij ‘s avonds een hele kreeft op hetzelfde bord schuift en drie cijfers aan de rekening toevoegt.
Bovendien speelt er een psychologische mindfuck: ‘s avonds voelen we ons Bourgondiërs, ‘s middags zijn we Calvinisten. Overdag zeggen we: “Nee, nee, geen dessert, ik moet nog werken.” ‘s Avonds?: “Doe die chocolademousse en een extra fles wijn er maar bij, ik heb het verdiend!” Restaurants hebben dit door en spelen het spelletje mee. Slim, maar verraderlijk. Ze weten dat je ‘s avonds al een paar glazen wijn achter de kiezen hebt, en je creditcard dan net iets losser in de hand ligt dan tijdens de lunch, wanneer je angstvallig de rekening scant op verborgen kosten, alsof je een detective bent die een fraudedossier onderzoekt.
De oplossing? Collectieve culinaire rebellie! Eis foie gras op je clubsandwich! Vraag om een Wagyu-burger in plaats van die kale Caesar salad! En als ze weigeren? Bestel om 13:00 uur gewoon het volledige diner en eet het met een onverschrokken blik. Kijken hoe ze dáármee omgaan. En als ze protesteren? Begin dan een petitie! Of nog beter: richt een geheime lunchclub op die overal uitgebreide dinermenu’s bestelt, met een voorliefde voor lang tafelen en een strikte anti-bladsla-politiek.
En als zelfs dát niet helpt? Dan zit er maar één ding op: we moeten het systeem infiltreren. Laat een van ons souschef worden in een sterrenrestaurant en voer stiekem een lunchmenu in met vijf gangen en een halve kreeftenbisque. Dat zal ze leren!
Eet smakelijk en moge je lunch ooit net zo episch zijn als je diner. Of epischer. Want eerlijk, waarom stoppen bij kreeft als er ook kaviaar en een persoonlijke violist bij je tafel kan staan?