Hans Adema
Een landmark in mijn leven, ik was 11 of 12 jaar, is de West Side Story. Als ik met mijn buurtvriendjes naar een film ging op onze verjaardagen zag ik in het voorprogramma een spannende reclame voor de West Side Story. Spannend door de fraaie gestileerde voorbijschietende beelden in zwart en blauw en de fascinerende muziek, zelfs voor een jochie van 12 jaar. Ik was direct verliefd op die muziek, nog lang voor ik de film zag, die toen voor de katholieke filmkeuring 18 jaar was! Voor de Algemene filmkeuring 14 jaar. Die 18 jaar van de RK-keuring heb ik nooit begrepen. Maar dat deed niet ter zake voor de muziek. En het knippen met je vingers werd iconisch! Maar daarover straks meer.
Hoewel ik inmiddels de muziek uit mijn hoofd kende, heb ik de film pas gezien toen ik in de twintig was. You tube bestond nog niet, dus het was kijken op de reguliere TV, Nederland 1 of 2, dat weet ik niet meer. Bij een vriendin van me thuis, want ik had zelf nog geen TV op mijn studentenkamertje. Daarna heb ik film tig keer gezien. Onder andere deze week nog twee keer. Dankzij de muziek verveelt die nooit. Alle muziek van Bernstein verveelt nooit! Net zoals die van zijn collega’s Irvin Berlin en George Gershwin, iconen van een tijdperk!
Mijn moeder is ooit naar de West Side Story geweest met onze familievriendin Truus en mijn Amerikaanse zusje. Truus is een vriendin van wijlen mijn zus Thea. Ze hield van operette en opera ging daar geregeld naartoe met mijn moeder. Zowel mijn zus als mijn vader hielden daar niet van. Net als ik trouwens, voor mij met één uitzondering: Carmen van Bizet. Maar die zit op de grens van opera en musical als je het mij vraagt. Mijn vader bracht ze naar de bioscoop, het monument Metropole Tuschinsky in Den Haag. En haalde ze weer op. Hij kwam, hikkend van de lach achter het stuur, met drie luidkeels snikkende vrouwen terug. In die tijd was een regulier filmkaartje NLG 2,50 en deze anderhalf keer zo duur, NLG 4. Waarop mijn vader de film noemde: ‘Huilen voor vier gulden’. Het werd een begrip in de familie!!!
Toen ik de film later zag, met name deze week, zag ik de fouten in het origineel. De film gaat over de rivaliteit tussen twee jeugdbendes in New York, Puerto Ricanen, de Sharks en blanke jongeren, de Jets. In de film is maar één van de hoofdpersonen van Puerto Ricaanse afkomst, Rita Morino (Anita). Maria (Nathalie Wood) is in de film 18 jaar. Ik dacht destijds 16, maar dat terzijde. Nathalie Wood was 23, dat zie ik nu wel! Vreemd genoeg komt George Chakiris als leider van de Sharks wel geloofwaardig over. Maar vanwege zijn Griekse afkomst heeft ie wel een wat donkerder huiskleur. Wel jammer is, dat de liedjes worden ingezongen, niet door de acteurs. Maar dat gebeurde wel vaker, zoals ook bij My Fair Lady.
Er is een remake van de film door Steven Spielberg. Die deze fouten vermeden heeft. De verfilming schijnt redelijk goed te zijn, maar ik wil hem niet zien. Dat verstoort mijn herinneringen aan het origineel! Bovendien ken ik maar weinig remakes van films die beter zijn dan het origineel! Wat ik wel heb heel mooi vind is de door Bernstein zelfgemaakte soundtrack van het origineel. Maar dan gaat het louter om de muziek, niet om de beelden. Met Kiri te Kanawa als Maria en José Carreras als Tony. Maar voor een verfilming totaal ongeschikt gezien hun leeftijd! Ik liet de CD toen ik hem gekocht had zien aan collega’s van Naturalis. Die me een beetje beschimpten omdat ik van die oubollige reut had aangeschaft. Ach, ieder zijn meug. Ik vond en vind het nog steeds heerlijk!
Een van de zaken uit de film waar ik nog steeds van geniet is de scene waarin Bernardo Chico en Chino in een steegje lopen. Bernardo in het midden. Al vingerknippend. Onlosmakelijk met de film verbonden!!!! De bovenstaande foto zag ik per toeval op internet. Toen nog zonder de tekst, maar ik had gelijk dezelfde associatie! Briljant!
Bij het zien van de film kwam er een fantasie in mijn hoofd van de buurt waar ik woonde in Den Haag, zo goed als op Scheveningen. De vele Indo’s naast de gewone Hagenaars. Nooit problemen overigens, maar ik vond het zo leuk als fantasie als ik niet in slaap kon komen. Het Sumatraanse meisje waar ik zo verliefd op was als mijn Maria in het verhaal, was heel goed om in slaap te vallen, met haar fotootje onder mijn hoofdkussen!