Hans Adema
Terug naar de basis voor mijn columns. Lekker eten. Ik was in het kader van grote schoonmaak van mijn papieren, die her en der in de kamer liggen in kasten en op tafels een stapel bonnetjes aan het uitpluizen en kwam daarbij dit kookboek tegen: ‘Kost voor kerels’. Ik heb geen flauw idee hoe ik er aan kom, maar gezien de uitgever – REBO – denk ik dat het een souvenir is uit de tijd dat ik boekhandelaar was op Naturalis, gekregen van de vertegenwoordiger, die wist dat ik van kookboeken houd. Of ik heb het een keer aangewezen in zijn fonds, waarna het de volgende keer in mijn bestellingen voor de winkel zat bijgesloten.
Het boek is één grote grap. Het is als kookboek serieus, maar het zou de goedkeuring van “gezond leven Jehova’s”, zoals ik die drammers ooit heb horen aanduiden, nooit krijgen. Let wel: ik heb het hier over de mensen die alles afkeuren dat in hun ogen niet meer kan in deze tijd en je gelijk verketteren als je een keer vlees besteld hebt. Niet over mensen die kunnen relativeren. Vrijheid blijheid, ik ken genoeg vegetariërs die ik wel serieus neem en die ongetwijfeld om mijn verhaal kunnen lachen. Ik heb ooit een “godsdienstwaanzinnige”, zoals ze afgelopen week op Facebook gekarakteriseerd werden aan mijn tafel gehad in de mensa in mijn studententijd, toen de Universitaire mensa eens per week een vegetarische maaltijd op het menu had staan. De mensa had altijd drie keuzemenu’s per dag. Een medestudent biologie werd kwaad op me en heeft me uitgekafferd omdat ik voor een maaltijd met vlees had gekozen, terwijl er ook een vleesloze maaltijd te krijgen was. Ik moest als bioloog het goede (?) voorbeeld geven en een maaltijd met vlees moeten weigeren. Mijn haren gingen recht overeind staan. De student die mij verketterde heette Doede, dat werkte ook al niet zijn voordeel. Ik heb nooit meer op een dag met een vegetarische maaltijd in de mensa gegeten dankzij hem. Op zo een dag gingen mijn vriend Bill en ik naar Woo Ping, lekker Bami rames of Babi panggang spek, dubbel gebakken. Conform aan ‘Kost voor kerels’.
Het kookboek ‘Kost voor kerels’ is inderdaad heel hilarisch. Uitstekende recepten, maar bewust met veel vlees en andere ‘ongezonde’ ingrediënten, het is een boek voor mannen tenslotte! Vandaar de titel. Zo staat er bij één van de recepten bij het vlees: ‘een kilo, maar meer mag natuurlijk ook’. Het is een recept voor twee personen. Een pond vlees per persoon, kom daar vandaag de dag nog om! Ik plaats één recept hierbij, om een indruk te geven.
Ooit verschenen er boeken met een vette knipoog naar mannen, vrouwen en katten in combinatie met (on)gezond eten en aanverwante zaken: Ik heb er drie: ‘Echte mannen eten geen soesjes’, ‘Een echte vrouw die tankt niet zelf’ en ‘Een echte kat scherpt zelf zijn nagels’. Ik ga er van uit dat er ook eentje over honden is, maar daar ga ik nog naar zoeken. Mijn zusje in Amerika stuurde me dat deze opmerkingen ook daar bestaan: ‘Real men don’t eat quiche’ en een ‘meat and potatoes man’!
De door mij genoemde boeken zijn hilarisch, maar wel in sommige gevallen controversieel. Ze zijn gerubriceerd in tegenstellingen uiteraard. Bij de mannen is er de lijst ‘echte mannen’ en ‘soesjeseters’. Bij de echte mannen staat bijvoorbeeld Ien Dales en bij de soesjeseters Joop Zoetemelk. Ik laat het aan u lezer over of dit terechte kwalificaties zijn. Ik laat mijn eigen mening in het midden. Ik wou uit het boek citeren, maar ik kan het niet vinden in mijn voorraad onzinboeken. En die is groot, heel groot. Enkele titels: ‘I always get my sin’, ‘I thank you from the bottom of my heart en from my wifes bottom too’. En uiteraard ‘Murphy’s law’! Ik weet nu al het thema van mijn volgende column. Die onzin boeken, met citaten! Ik voorspel u, dat gaat hilarisch worden. Onder het motto: ‘every little helps, said Wang Cheng Lee, and watered in de Yellow Sea’