Hans Adema
Een ramp komt altijd plotseling en onverwachts. Zo ook op 20 januari van dit jaar. Toen werd Donald J. Trump geïnaugureerd tot 47e president van de Verenigde Staten. Trump is ongelooflijk onvoorspelbaar (of misschien juist niet: zijn onvoorspelbaarheid is voorspelbaar). En de ideeën die hij opperde in de tijd van zijn verkiezing tot zijn inauguratie doen in ieder geval je wenkbrauwen behoorlijk fronsen. Tot nu toe heeft hij er daar nog geen van uitgevoerd maar er wel diverse decreten over uitgevaardigd. Per dag enige tientallen. Er is geen eerdere president geweest die zo voortvarend van start ging.
Maar zijn plannen zijn op zijn minst discutabel. Eentje is er reeds door hem uitgevoerd. Amerikanen moeten vanaf nu spreken van de Golf van Amerika in plaats van de Golf van Mexico. Dat heeft al geleid tot een massa spotprenten en op officiële Amerikaanse kaarten staat onder Golf van Amerika nog altijd Golf van Mexico, weliswaar tussen haakjes. En ach, die 4 jaar duurt het wel uit.
En het zal hem zeker niet gaan lukken de grondwet te veranderen om een derde termijn op te eisen. Daarnaast is hij ook al 78, dat vergeet hij voor het gemak even. Maar wat echt beangstigend dat hij in zijn houding ten opzichte van het Oekraïne-conflict Europa in de armen van Rusland drijft. En zijn eigen land bovendien ook. Er is al een spotprent van Poetin achter zijn bureau met aan de muur een portret van ‘the employee of the month’. Maar Groenland (weliswaar onder Deense supervisie), Canada en Panama zijn gelukkig nog zelfstandig. Een bemande reis naar Mars, jammer voor Trump, is tot op heden echt een utopie…
Al deze feiten hebben ertoe geleid dat er internationaal op grote schaal is opgeroepen om vooral een noodpakket, -voorraad of -rantsoen in huis te halen. Je kan niet weten of Trump ons meetrekt in de oorlog die er momenteel woedt! Overdreven paniek, is de publieke opinie nu de storm wat geluwd is.
Maar wat zit er eigenlijk in een noodpakket? Je hebt noodpakketten en noodpakketten. Non-food pakketten en levensmiddelenpakketten. In een non-foodpakket hoort bijvoorbeeld een opwindbare zaklantaarn of een knijpkat, handgereedschap, een smartphone met powerbank, een opwindbare radio, verbandspullen, een extra tandenborstel met tandpasta en cash geld. En niet te vergeten wc-papier. Een opwindbare zaklantaarn heb ik, in broekzakformaat. Zelfs uitgerust met zonnecellen, handig in een broekzak. De knijpkat is een erfenis uit de tweede wereldoorlog. Voor die tijd bestonden ze al, maar in de oorlog zijn gemeengoed geworden tijdens (verplichte) verduisteringen. Je had er immers geen batterijen voor nodig. Zouden er jongeren zijn die nog weten wat een knijpkat is?
Wc-papier is een heikel punt. Tijdens de COVID-epidemie was er een vrouw die bij Albert Heijn opvallend veel wc-papier insloeg, hele boodschappenwagentjes vol. Voor het geval dat de schappen leeg zouden zijn. Dat ging viraal en binnen no time was heel Nederland wc-papier aan het hamsteren. Een schoolvoorbeeld van massahysterie. Uiteraard met gevolg dat er nergens meer wc-papier verkrijgbaar was. Maar pas op, er wordt al gewag gemaakt van opnieuw inslaan van wc-papier. Door de Trump-angst. Hetgeen geleid heeft tot een fraaie Fokke en Sukke cartoon (NRC 21 februari).
Dat was het non-food. Tot mijn verbazing is non-food de gangbare term, een Nederlands equivalent bestaat niet. Zoek je in de vertaalmodule op internet dan wordt ‘non-food’ vertaald met ‘niet-eetbaar’. Met tussenstreepje. Ja dank je de koekoek. heeft iemand wel eens eetbaar wc-papier gezien? Maar goed. Een goede tip die eigenlijk vanzelf spreekt is dat het sowieso verstandig is om een standaard voorraad in huis te hebben. En over een goede koelvries-combinatie te beschikken. Deze is weliswaar gevoelig voor stroomstoringen, maar zelfs zo een stroomuitval van 5 uur, zoals onlangs in Chili, moet de inhoud kunnen doorstaan.
Mijn moeder heeft de hongerwinter meegemaakt, met vijf kinderen te voeden (het zouden er acht worden, ik ben nummer zeven in de rij). Na de tweede wereldoorlog zorgde mijn moeder dat er van bepaalde zaken altijd een grote voorraad aanwezig was. Maar ze overdreef wel: Een heel blik met pakken koffiebonen, een heel blik met pakken thee, diverse pakken maizena, zelfrijzend bakmeel, bloem en ik weet niet wat nog meer. En niet te vergeten 10 kilo zout en 20 kilo suiker. Alles weggestopt in de verdiepte keukenkast. Waar in het begin ook de zuivel en vleeswaren werden bewaard tot we een koelkast hadden. Een koelkast klinkt vandaag de dag als vanzelfsprekend, maar was in de jaren ’50 van de vorige eeuw nog een enorme luxe. Als er een pak uit de diverse voorraden was aangebroken, dan werd de voorraad direct weer aangevuld. Vreemd genoeg heb ik mij er als kind nooit over verbaasd, ik dacht dat dat zo hoorde. Maar later vroeg ik me af waarom die enorme hoeveel nodig was. Toen ik op kamers ging heb ik er aardig misbruik van gemaakt, en ik denk niet als enige van al mijn broers en zussen.
Een van mijn broers was beroepsmilitair, ten tijde van de koude oorlog. Hij bracht een keer zijn noodrantsoen mee naar huis. Allemaal legergroene blikjes, waarvan een rond blikje me speciaal opviel. Er zat krentenbrood in. Mijn vader zei eens: ‘Zullen we voor de grap dat blik eens openmaken?’ Er kwam een vreemd rond ding uit, wat krentenbrood moest voorstellen. En smerig dat het was! De rest van de blikjes is linea recta de vuilnisbak in verdwenen, ongetwijfeld terecht!
Ik ben erachter gekomen dat ik een prepper ben. Ik had nog nooit van het woord gehoord. Maar Fokke & Sukke maakten het mij duidelijk. Een prepper is iemand die voorbereid is op alles, het woord komt van het Engelse ‘to prepare’, voorbereiden. Fokke en Sukke zijn zulke goede preppers dat ze zelfs cash bitcoins in huis hebben! Een goede prepper heeft ook een basis medische kennis en voldoende ervaring in zelfverdedigingstechnieken. Beide bezit ik niet en ben ik ook niet van plan het me eigen te maken! Maar een goede prepper als ik heeft een grote voorraad van levensmiddelen in huis, in pakjes, blikjes, de koelkast en de vriezer. Wat er in een dergelijke basisvoorraad moet zitten is te kust en te keur te lezen op internet. Ik heb mijn kasten een paar weken geleden met mijn schoonmaakster nog eens goed nagekeken. En alle ver over de datum zijnde zaken weggegooid. En, uiteraard, direct weer aangevuld. Het is noodzakelijk je voorraden regelmatig te controleren, dat deed ik veel te weinig. Dat was goed te zien aan mijn mud aardappelen. Fraaie uitlopers dat wel, maar niet meer voor consumptie geschikt. Geen nood, volgende week poot ik de knollen in de tuin.
Zo, een hele lijst overpeinzingen. En dat allemaal dankzij de paniek bij het aantreden van Trump. Ik had dit geschreven voor zijn nu al legendarische en historische ruzie in het Witte Huis. Vance en Trump tegen Zelensky!