Gust Charrin
Onderweg naar je reisbestemming of ter plaatse ga je meestal op zoek naar iets om te eten. Legio zijn de toeristenvallen, met of zonder fast food. Zoals Rick Stein, de Britse auteur en chef het ooit uitdrukte: ga “off the beaten track”, en je zal wel iets goeds en betaalbaar vinden. Je kan Street food of een lokale bakkerij uittesten of uitkijken waar de lokale bevolking gaat lunchen. Lunch is dikwijls goedkoper dan een avondmaal en in landen als bv. Frankrijk of Spanje is een dagschotel enorm voordelig. Eenvoudige lokale gerechten daar staan nog altijd de Routiers In Frankrijk borg voor. Door de veranderde en anders ingerichte wereld van het vrachtvervoer zijn velen verdwenen of omgeschakeld. Europese wetten hebben hier weer hun stempel op gezet. Toch blijven er op vele locaties nog over, sommigen hebben nog het mooie rood en witte Routiers bord hangen.
Klik hier voor de fotoreportage van Gust Charrin.
Routiers
Het idee ontstond in feite rond 1934 in Frankrijk toen er een organisatie werd opgericht om vrachtwagenchauffeurs ergens een mogelijkheid te geven om hun krant te lezen. Het groeide uit tot de favoriete haltes voor de chauffeurs met ook eenvoudige en lokale gerechten en plaatsen waar ze eventueel een douche konden nemen. In 1937 kwam er zelfs al de eerste gids uit met alle Routiers.
Overblijfselen zijn er nog steeds. Veel vrachtwagenchauffeurs vinden we er niet meer. De rijtijden zijn al een probleem, een goed glaasje mag niet meer en vele firma’s rijden met buitenlandse chauffeurs die de cultuur van de Routiers stop nooit gekend hebben.
Le Riqueval
In Bellicourt op de D1044, tussen Cambrai en St. Quentin is er Le Riqueval met traditionele gerechten en seizoensgebonden producten. De grote enorme vrachtwagenparking is er ook nog steeds, nu wel zo goed als leeg maar geen nood anderen vinden de weg wel naar hier, loodgieters, timmerlui of zakenmensen.
Het gebouw oogt wel niet mooi, maar binnen is het supergezellig met een no nonsens mentaliteit. Er is ook een zekere geschiedenis te vertellen over Le Riqueval. Die kregen we van Arnaud Biet, de huidige eigenaar van het restaurant, die ook de keuken voor zich neemt.
Voor de eerste Wereldoorlog had het de naam” Le Relais de Riqueval” en werd het uitgebaat door een landbouwfamilie. Er kwamen zelfs twee benzinepompen. Gedurende de Eerste wereldoorlog werd het oorspronkelijk gebouw vernield en in de jaren ’30 heropgebouwd en werd het een postpunt met ook stallen voor paarden. In 1957 werd ene Bernadette Floquet eigenaar van het routiers restaurant en had men nog uitwendige toiletten. In 1987 kwam het in handen van Chantal, de moeder van de huidige eigenaar en kwamen de vrachtwagenchauffeurs hier ook douchen. De douches zijn nu verdwenen maar sinds 2017 zorgt Mr. Biet vijf dagen in de week voor om de honger te stillen van de bezoekers. Voor een prijs waar we in België maar van kunnen dromen, heb je keuze uit enkele formules zoals Entree/Plat/Dessert of Entree /Plat.
Het voorgerecht neem je steevast zelf vooraan naast de bar uit een koud buffet met dagelijks verse producten. Voor het hoofdgerecht zijn er steeds enkele variaties of een plat du jour.
Er is plaats voor ongeveer een veertig tal personen. Open van maandag tot vrijdag ( sluiting rond 17u). In de weekends alleen open voor aangevraagde feesten.
Omgeving
Over het restaurant ( pas op voor de drukke 1044 weg) is de brug van Riqueval, een gekende plaats tijdens de laatste gevechten van Wereldoorlog Een –offensief tegen de Hindenburg Linie. Hier werd geschiedenis geschreven met de legendarische en iconische foto van Brigadier Campbell, VC, die hier op 2 oktober 1918 de troepen toesprak van boven op de brug, troepen die als een massa mieren de steile wanden van het Canal de St. Quentin bevolkten.
Een Canal de St. Quentin dat ook bol staat van industriële archeologie. Alles over dit kanaal, gebouwd door Napoleon, kan je enkele kilometers verder te weten komen in Le Musée de Touage. Een museum gelegen boven de grote tunnel (5,6 km lang) van Riqueval. Hier worden nog boten ( vooral pleziervaart) op een originele manier door de tunnel getrokken. De geschiedenis van deze “ Toueur en zijn verschillende methodes wordt hier zeer vakkundig getoond. Hier is ook een Office de Tourisme bevestigd met veel nuttige tips.
Nog andere plaatsen in de buurt van het restaurant die een bezoek waard zijn ( allen op een paar km gelegen ) zijn het elegante Amerikaans Monument in Bellicourt, dat in 1937 werd opgericht om alle Amerikaanse eenheden te herdenken die hier vochten in Wereldoorlog Een. En het in Bony uitgestrekte Somme American Cemetery and Memorial. Strikt genomen ligt Bony niet in de Somme maar de begraafplaats was een deel van het Somme offensief. In vier vakken liggen ongeveer 1.800 Amerikaanse slachtoffers begraven en er is ook een kapel met de namen van een 333 vermisten die geen gekend graf hebben. Bony beschikt over een Visitors Centrum met toiletten.
In Gouy, aan de andere zijde van Bony kan je tenslotte nog de bron van de Schelde detecteren. Hier zijn informatiepanelen en een parking met picnic plaats.
Een gebied dat zeker een detour waard is, of je nu naar het zuiden trekt of Noord Frankrijk wat grondiger wil bezoeken.