Een schot in de roos voor beginners. Dat is het boek "Wijn" van de "Aussie" Matt Skinner (29). Deze wijnenthousiast, die ook hier en daar in wijntijdschriften heeft gepubliceerd, voert inmiddels het Britse wijnteam aan in Jamie Olivers Londense restaurant "Fifteen". Werklozen die daar een keuken- en bedieningsopleiding volgen maakt hij vertrouwd met het maken en proeven van wijn. In dit debuutboek geeft de auteur eenvoudige, toegankelijke basisinformatie die ook voor zwak geletterden is te volgen. Moeilijke technische verhalen en ingewikkelde zinnen ontbreken geheel. Skinner laat relevante feiten uit de groei- en productiesfeer de revue passeren. Van bodemselectie tot en met de wijnstijlen van vandaag en de populairste druiven die daarbij worden gebruikt. Een soepele vertaling werkt eraan mee dat de teksten licht verteerbaar blijven en nergens vervelen, omdat ze verre van steil in het Nederlands zijn omgezet. In het vertalen van begrippen valt maar een enkele fout te signaleren, die overigens wel vermijdbaar was geweest. Koolzuurgas kunstmatig in de wijn brengen kun je niet vertalen met "carboniseren". Want achter dat woord staat "verkolen" in de Dikke van Dale. En dat kan een wijn nu eenmaal niet overkomen.
Skinner komt wel met een reeks wetenswaardigheden, maar brengt die niet in ouderwetse, saaie diplomataal. Zijn uitleg koppelt hij aan typische jeugdactiviteiten, zoals skaten en snowboarden, en dwingen de lezer nergens feiten schools in het hoofd te stampen. Over proeven zegt hij tegen de leerlingen: “Jij en je zintuigen zijn daarbij het belangrijkste gereedschap”. Waarmee hij nog eens onderschrijft dat smaakervaringen strikt persoonlijk zijn en niemand kunnen worden aangepraat. Maar - en dat aspect ontbreekt in de tekst - smaak kan wel worden verfijnd en verdiept, zodat er nuances worden onderscheiden. En daar is veel oefening voor nodig. Dat daarbij vaktaal is ontwikkeld om ervaringen te beschrijven wijst Skinner niet af, maar ziet hij als een noodzakelijk kwaad om grensoverschrijdende smaakbelevenissen te kunnen vergelijken.
Matt draagt zijn visie op wijn over op een aansprekende manier. Ook hij vergeet weer niet af te rekenen met betweters en eigengereid bedieningspersoneel dat gasten graag wil overvleugelen. En ook dit boek wordt weer gepresenteerd als een "keerpunt" in de benadering van wijn. Die moet bij hem vooral 'plezierig' zijn en dus per definitie “lekker” voor degene die het glas aan z’n lippen zet. "Bij wijn bestaan geen absolute waarheden, vindt Skinner. “Alleen persoonlijke voorkeuren”. En daarvan geeft hij in dit boek aardig wat voorbeelden. Goede presentatie, logisch en gemakkelijk van opbouw, prettig leesbaar.