Flaptekst: Twee maanden lang woornde Reinier Koops bij een Franse cognacboer en bezocht hij ruim vijftig cognacproducenten. Hij vertelt de verhalen van kleine boeren en gerenommeerde cognachuizen, wat Cognac een heel persoonlijke tint geeft. Verder leest u over de geschiedenis van cognac en hoe de drank wordt gemaakt. Koops beschrijft alle cognacs die hij heeft geproefd. Dit boek geeft alle informatie om te ontdekken welke cognac ú lekker vindt.
Recensie door John Bindels: Liever geen cognacje met... Dat leerde Reinier Koops in de streek waar het spul vandaan komt. Boeren begrijpen daar niet dat wij er bij voorkeur koffie bij drinken. Want die heeft meestal zo’n scherpe smaak dat die van de cognac eronder lijdt. Alleen aan de jonge zou je iets kunnen toevoegen. Doe er eens ijs bij, raden producenten herhaaldelijk aan. Dan worden ze minder scherp. Maar vervlakken tegelijkertijd in smaak, is de ervaring van freelance journalist Koops, die daar in zijn pas verschenen boek ‘Cognac kiezen op smaak’ zijn bevingen over geeft.
Verdienste
Deze eerste Nederlandse uitgave over cognac, is die uitgestegen boven het gebruikelijke smaak-, bezoek- en proefverhaal? Nee, kan ik na lezing zeggen. Het boek heeft zeker de verdienste dat het goede informatie geeft. Die helpt vooral bij iemands persoonlijke keuze. Maar opzienbarend of onthullend is dit cognacdossier nergens. Kennelijk heeft de schrijver het niet in die richting willen zoeken. De teksten zijn wel vrij gebleven van stadhuistaal, zoals dat een journalist betaamt. Maar ze ontlenen hun waarde toch voornamelijk aan opsommerige vertellerij. Over hoe dit ‘digestief’ in allerlei varianten wordt gemaakt. En over proefervaringen bij zo’n vijftig cognacmakers. Serieuze verhalen, die zich weliswaar gemakkelijk laten lezen, maar waaraan verder weinig sappigs of geinigs te beleven valt. Daar komt nog bij dat ik ook bij dit boek weer slordigheden in de eindredactie bespeur. Stijluitschieters, die je van een vakman niet verwacht.
Kromspraak
Voor de liefhebbers dit voorbeeld: ‘Een eerste indicatie voor de cognac is de kleur’. Voor welk aspect van die cognac? Een oplettende eindredacteur zou daarvan maken: ‘Een eerste aanwijzing voor de cognacgeur is de kleur’. En dan is er nog een ‘inleider’ die het bont maakt. Hij schrijft het boek te hebben ‘geredigeerd’, maar vond wijselijk dat hij z’n eigen aandeel daarin wel kon overslaan. Daarom liet hij deze kromtaal staan: ‘Als schrijver was dit verzoek koren op mijn molen’. Het ‘verzoek’ is in dat geval ‘schrijver’, in plaats van de inleider. Op dezelfde pagina, die ons ook nog trakteert op een drukfout, raakt dezelfde heer met de volgende zin nogmaals in een slip: ‘ ...niet wetend dat IK enkele jaren later gevraagd zou worden een boek te redigeren’. Dat IK moet nog steeds MIJ zijn. En ook al doet het halve land daar al niet meer aan, in een boek is het doodgewoon fout Nederlands. En dan laat ik de spelling ‘Veille Vignes’, zonder een i voor de e, maar even voor wat zij is. Aanvegen die boel dus bij een (eventuele) volgende druk.
Tulpglas
Afgezien daarvan geeft de schrijver er blijk van zich terdege op de hoogte te hebben gesteld van wat er in het cognaccircuit omgaat. We leren dat onze lage, buikige cognacglazen al jaren niet deugen en nodig vervangen moeten worden door het tulpglas. Dat suiker, karamel en houtachtige additieven geen verborgen maar inmiddels overal geaccepteerde smaakmakers zijn. Dat colombard, folle blanche en montils in blends toch complexere cognacs opleveren dan wanneer ze uitsluitend uit ugni blanc zijn gedestilleerd. En dat de Fin Bois, de Bon Bois en de Bois Ordinaires minder kwaliteit bieden dan de Fine en Grande Champagne of de Borderies. Koopmans laat weten dat hij het boek meer als liefhebber dan als kenner heeft geschreven. Want, geeft ’ie toe, hij mist het vermogen om bloemige geuren van elkaar te onderscheiden. Daarom beroept hij zich op een smaakwijzer van de makers zelf, die cognacouderdom koppelen aan bepaalde fruit- en florale geuren’. Het gaat daarbij niet om onbetwistbare geldigheid, maar om indicaties. Bovendien leren we dat de grote huizen ‘geen cognac maar een merk’ maken. En dat de jongste generatie met chemicaliën werkt en de voorkeur geeft aan snelle rijping op jong hout. Kortom: die is uit op snel geld.
Dit boek is online te koop bij een online boekhandel. Klik op de link om naar de pagina te gaan. Cognac
